90lar Olmalıydı ve Oldu da

Legolarımla çok yaratıcı şeyler yapıp onlar hep koltukların altlarına kaçırdığım için bana kızan anne ve babama, tonlarca pastel, kuru, guvaj ve sulu boyayı ziyan etmeme kayıtsız kalan çocukluğumun tüm gözetmenlerine, 10 yaşında okuduğum ilk kişisel gelişim kitabının yazarı Dale Carnegie' ye, yazdığım tüm kompozisyonlarda spontane özdeyiş aşırdığım özdeyişler ansiklopedisine, drama ve teatral becerilerinden otlandığım babaanneme, bahçesindeki otomatik sistemle kivi bahçelerini sulamayı icat eden ve 70 yaşından sonra günlük gazetelerdeki köşe yazılarını yazıcısından yazdırarak arşivleyebilecek derecede ilginç bir insan olan dedeme, ilkokulda yaş problemlerini bana anlatmadaki başarısızlığından dolayı anneme, alf in muhteşem seslendirmesi için Müşfik Kenter' e, iftardan sonraki saate tusubasa yı koyan kanal d' ye, ilk internet faturamı ödeten ixir' e, adi fenerbahçe formamın kopan numararını uhuyla yapıştırırken elime yapışan yapıştırıcı parçalarına ve hep daha fazlasını düşünmekten hiç bıkmayan hayal gücüme teşekkür ediyorum, iyiki varsınız, iyiki vardınız. (devam edecek)