insan kendine soru sorar mı? sorar. sormalı bence. başkasının sorduklarına cevap vermeden önce sanki önce kendimize cevap vermek daha güzel gibi. bilemedim. benim birçok kendime sorum cevapsız, hep sorun. neyse.
bazen durup düşünüyorum, zaman yavaşlıyor mu diye. bazen de hızlanıyor ki sanırım bunu herkes bilir. ama değişmeyen birkaç sabit şey var sanki hayatta. ne kadar aptal bir hayat sürsem de, ne kadar güzel bir hayat sürdüğümü düşünsem de hiç değişmeyen şeyler. ama uzun zaman geçince şunu anladım sanki, elden geleni yaptıktan sonra gerisi çok da önemli değil sanırım.
nejat demişti ya zamanında, aşk çok para yok diye, sonra bir de eklemişti yaşar, hevesim olsa param olmuyor, param olsa hevesim diye.. onun gibi mi yoksa bu işler? para burda sanırım o kağıt değil de birşeyler yapabilmenin imkan kısıtları olarak düşünülmüş.. belki de öyledir. ama en çok da kendime şunu sormak isterdim henüz soramadım; neden ben? neden sen değilsin? neden o değil? neden neden? olmuyor işte soramıyorsun çoğu zaman. kaçmak daha kolay ya da yıkılmamak bütün gurur duvarımızın önünde, yönetmek o gizli ve suni gurur ordumuzu, bir komutan gibi, onlara güç vermek zorunda olduğunu hisseden bir lider gibi.
ama olmuyor çoğu zaman. yeniliyoruz. kendi kendimize sorduğumuz sorulara cevap veremiyoruz. bunlara cevap veremezken başkalarına birşeyler sormak çok cüretkar sanki.
sevmek lazım bence. sevmek lazım çok fazla. inanmak bir de. ama nasıl?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder